Champasak

We dachten vanuit Pakse met de boot naar Champasak te gaan, omdat zowel in de Lonely Planet als in de Trotter dit wordt aangeraden. Maar boot was om 8h vertrokken en wij waren om 9h aan de aanlegsteiger, dus een ander vervoermiddel gezocht (niet dat we zoveel keuze hadden), nl. de locale bus.

Het was weer een overvolle, warme bus voor een ritje van 2 uur. Het spectaculaire van deze rit was toch wel de overzet met een pont (een soort stevige vlot). Hier stond dus alles op: mensen, fietsen, brommers, auto's, tuktuks en onze bus. We voelden ons niet zo veilig, zeker niet toen we erop reden, maar alles is goed gegaan.

Rond de middag aangekomen in een super gezellig en rustig dorpje, bestaande uit 1 straat en met restaurantjes en cafeetjes langs het water. Gemakkelijk een guesthouse gevonden, iets gegeten en dan waren we van plan om in de namiddag Wat Phou te gaan bezoeken. Toch besloten we om dit uit te stellen tot de volgende dag, want het was echt wel heet en het spel ging ook bijna sluiten. Tijdens de beslissing hadden we kennis gemaakt met een oudere Roemeense vrouw (70 jaar), een beetje een rare. We hadden zowat over ons verteld en zij over haar en zo kwamen we op het onderwerp Stefanie haar knie. Ze beweerde dat ze mijn knie misschien wel kon genezen, ze maakte gebruik van geluid dat trilllingen veroorzaakt. We vonden het nogal raar en geloofden er niet veel van, maar als we het toch wilden proberen dan moesten we die avond maar naar haar vragen.

Die middag hebben we het rustig aan gedaan, iets gaan drinken en een fruitsalad gegeten. We zijn dan ook gaan uitzoeken hoe we de volgende dag naar de 4000 eilanden zouden gaan. We wilden dit ook met de boot doen, maar blijkbaar was dit echt wel duur. Dit zijn we in een guesthouse te weten gekomen toen we daar info gingen vragen. Een hollandse vrouw hoorde ons en vroeg of we geen zin hadden om met een minivan naar het eiland Don Khong te gaan, het was ieder ongeveer 8 usd, want ze had ook al 2 jongens (Mark, een Brit, en Brice, een Amerikaan) gevonden die zouden meegaan. Dat zagen we natuurlijk wel zitten, in de eerste plaats voor het gemak.

Hehe blij dat we ons vervoer al geregeld hadden en dat we eerst Wat Phou konden gaan bezoeken en dan tegen 10h zouden we met de minivan vertrekken.

's Avonds heb ik dan toch gebruik gemaakt van die vrouw haar kunsten om mijn knie te "genezen". Het leek een beetje op yoga, zij gelooft erin dat de aura rond mijn knie beschadigd was en zij ging de aura rond die plaats herstellen d.m.v. een "hmmmm"geluid, best wel grappig. Janice heeft mogen toekijken tijdens het hele gebeuren. Voelde me niet zo op mijn gemak, maar het was de moeite waard, want idd mn knie voelde beter.

De volgende dag zijn we dan in de voormiddag Wat Phou gaan bezoeken met de fiets (10 km). We wilden daar om 8h (ging het open)zijn, zodat we toch nog een uur hadden om de interessantste en belangrijkste archeologische vindplaats van Laos te bezoeken.

Om dan onze reis met de minivan verder te zetten naar Don Khong (grootste eiland van de 4000 eilanden).