Battambang

Vrijdag 9 maart hadden we besloten om met de boot naar Battambang te gaan in plaats van altijd met de bus... De vrouw van ons guesthouse vroeg 15 dollar, maar in het centrum hadden we al gezien dat er tikets waren voor 13 dollar. We zeiden tegen de vrouw dat we die in het centrum gingen kopen en dan zei ze dat ze de tikets toch voor 13 dollar aan ons zou verkopen...Yes!
We waren 's ochtends om 5.15 opgestaan omdat het busje dat ons naar het bootje zou brengen om 6 uur vertrok. Niet dus, het busje was pas daar om 6.30, maar dat zijn we al gewoon dat alles altijd later is dan gepland. In de boot zaten we met een 40tal mensen en de rit viel goed mee en we vaarden langs kleine paaldorpjes op het water. Onze boot veroorzaakte hoge golven en op een bepaald moment viel een vrouw uit haar boot die omkantelde door een golf... zielig!
Na een 4tal uurtjes op de boot meerden we aan en dachten we dat we er waren, niet dus: we moesten nog 2 uur met een busje rijden maakten ze ons wijs... Hier hadden ze ons niets van verteld! Via een dun wankel plankje moesten we met onze loodzware rugzak naar de oever lopen. We moesten echt opletten niet in het water te vallen.
Opeens stonden daar 2 4X4's met laadbak op ons te wachten, dat waren dus onze busjes...

De groep moest zich verdelen en de rugzakken werden achter de wagen gehangen. Er waren ook nog 2 fietsen die ze er op een of andere manier hadden kunnen aanhangen. Een familie met 2 jonge kinderen en een baby namen op de achterbank plaats en 2 meisjes naast de chauffeur. De overige 12 man, waaronder wij dus :-(, moesten in de bak. Een andere man die op de bagage ging zitten deed zijn helm aan... even later zou duidelijk worden waarom... En dan begon de helse rit. Er was helemaal geen weg!!! Het was verharde modder tussen de bomen door...vandaar de helm dus. We moesten ons constant bukken omdat de takken veel te laag hingen en ons constant sloegen... 1 man had een diepe snee in zijn arm, een andere een wonde aan zijn hoofd. Ik was helemaal bezweet en er plakten bladeren en modder op mijn rug. Ik kon mij niet aan de rand vasthouden (want de takken deden teveel pijn), waardoor ik niet stabiel zat en het gevoel had er elk moment uit te vliegen door de schokken. De chauffeur reed heel snel op de barslechte weg en we werden door elkaar geschud en vaak leek het of we overkop gingen gaan. Ik had zoveel schrik!! Ik moest steeds denken aan het dodelijk ongeluk dat we 2 weken eerder hadden gezien en besefte maar al te goed dat het snel gebeurd is.. Op een gegeven moment leek het echt of we gingen kantelen en een oude man riep: 'I wanna get of!!!'. Ook de anderen vonden dat het te gevaarlijk werd en zeiden dat de chauffeur trager moest rijden. Opeens reed hij zich vast en moesten we allemaal uitstappen. Maar voor mij was het al te laat, ik was aan het trillen van schrik en had echt het gevoel dat er iets erg ging gebeuren. Ik had echt het gevoel dat het mijn laatste uren waren en dat ik mezelf nog kon redden door niet mee te rijden. Maar ik moest mee, er was geen andere mogelijkheid. Ik wou zelfs nog joggen achter de wagen, maar Stef zei dat het echt niet ging...Stef zat tegenover mij. We reden verder en op sommige momenten kantelde de wagen zo fel naar rechts, dat Stef veel hoger dan mij zat en het leek of we gingen vallen. Stef hield zich goed, maar op die momenten keek ze echt angstig naar mij en dan dacht ik dat het gedaan was. Er liepen spinnen en insecten over mij, maar ik had geen tijd om er schrik voor te hebben... Ik begon sneller te ademen en hoopte echt dat ik geen paniekaanval zou krijgen, het scheelde echt niet veel. Dan moesten we stoppen: de rugzakken begonnen te lossen... Een deel van de rugzakken moesten in de laadbak, waardoor er nog minder plaats was voor ons en we bijgevolg nog onstabieler zaten! Ik zat zo slecht dat ik op een gegeven moment mijn voeten niet meer voelde en een kramp in mijn bil kreeg. Stef zat met haar voet bijna in het kruis van de oude man. Op sommige stukken was er veel zand en dat veroorzaakte megastofwolken, waardoor ik zelfs Stef niet meer zag en amper kon ademen... we zagen zo bruin als iets!
Bij een hutje stopten de wagens om een pauze te houden en de motors te laten afkoelen. Ik zag het niet meer zitten om terug in de bak te kruipen en vroeg aan de meisjes of ze wilden wisselen. De oude man en ik mochten vanvoor zitten, maar de weg was vrij goed vanaf dan. Alsof we nog niet genoeg 'geleden' hadden, begonnen het opeens superhard te stortregenen. Ik zat droog, maar Stef zat ocharme nog in de bak en zei dat de regenen echt pijn deed! Gelukkig waren we er na 20 minuten en al snel was ik ook drijfnat.
Dan moesten de 2 verzopen katten nog naar een guesthouse op zoek... We kregen een gratis lift, maar het hotel vroeg 6 dollar en dat vonden we teveel. In het guesthouse daarnaast, vroegen ze 4 dollar, dus de keuze was snel gemaakt! De kamer is zo groot als een bezemkast en het bed heel klein, maar dat hadden we er wel voor over. We waren zo blij dat we een douche konden nemen. We waren zo vuil dat het water echt bruin zag en er bladeren op de grond dreven... Daarna lekker gaan eten en nog zitten lachen over ons avontuur. We waren zo blij dat het gedaan was! Om 20.30 waren we zo dood als een pier en vielen we in slaap....voor 10.5 uur.
Vandaag, zaterdag de 10de maart, werd ik wakker en heb overal spierpijn. Drie uur opgespannen (van de schrik en om vast te houden) zitten, eist zijn tol.
Vandaag hebben een relaxdag gehouden, we verdienden het echt na gisteren! Na het ontbijt een tempel bezocht, iets gaan drinken, terug iets gaan eten, gelezen, nieuw leesboek gekocht, muffins voor onze volgende busreis gekocht en op internet.
Morgen gaan we terug naar Pnom Penh. En je, we gaan met de bus :-)