Stefke en Janice's Orient Express

Ons oorspronkelijk plan was om in Stung Treng te blijven, maar er vertok nog een busje naar Ban Lung. De organisator vertelde ons dat we er geld zouden kunnen afhalen, wat echt wel nodig was want het was bijna op. We zouden wel tot maandag moeten wachten. Ban Lung is een kleine stad die evengoed in het Wilde Westen zou kunnen liggen met zijn brede weg van rood grind en houten huizen. Na een 3tal uur dooreengeschud geweest te zijn kwamen we aan.
De volgende dag hebben we een fiets gehuurd om naar het Ya Laom meer te rijden. Eerst zijn we nog naar de markt gegaan om water en koekjes te kopen. Na een 5tal km kwamen we aan het vulkanisch meer, heel groot en helder water! Daar het zondag was, waren er heel wat locals die kwamen zwemmen en picknicken. We hebben heel de dag daar gezeten en gelezen, gezwommen,….

Een Cambodjaans meisje vroeg of we haar wat wilden helpen met haar engels en wat zinnen konden opschrijven. We hebben ook al een logeeradresje in Australie: een Australisch koppel waar we een leuk gesprek mee hadden heeft hun adres gegeven.

‘s Avonds vervoer voor de volgende dag geregeld: met een minibusje naar Kratie om 6:30 (dus niet naar de bank kunnen gaan). In Kratie kunnen we geld afhalen zegt de man van ons guesthouse. Het is echt nodig, want we hebben nog maar 2 euro……

Zaterdag 24 februari moesten we Laos verlaten, want ons visum verviel die dag. Via ons guesthouse hadden we het vervoer geregeld. Eerst werden we met een bootje naar de overkant gebracht. Dan moesten we een halfuur wachten op een busje, waar we met 12 man in moesten.
Na een halfuurtje kwamen we aan bij de grenspost van Laos, waar we onze paspoorten moesten tonen. Blijkbaar hadden we ons vergist en moesten we de vorige dag al het land uitgeweest zijn. Gevolg: 10 dollar betalen! Via een zandweg moesten we naar de grenspost van Cambodja wandelen,

onze paspoorten laten zien en 2 dollar betalen. Ons visum hadden we al in Belgie geregeld. Vervolgens bracht een busje ons verder naar Stung Treng in Cambodja.

Woensdag 21/02/07 aangekomen op een zalig, relax eilandje waar je vooral veel restaurantjes / cafeetjes vind en waar de jongeren luieren.

Een leuk guesthouse gevonden dat wordt uitgebaat door een ouder Laotiaans koppel, maar een kerel rond de veertig managed de plaats. Echt wel handig voor info over het eiland of over de grensovergang.
Hier verblijven we in een hutje, wel niet veilig tegen diefstallen, maar geen probleem daar we waren we op voorbereid. En op elk terras hing een hangmat, deze hebben we veel gebruikt, met uitzicht op de Mekong.

Die namiddag hebben we alweer een fiets gehuurd en zijn we naar de Li Phi watervallen (prachtig) geweest waar we dachten te kunnen zwemmen, was niet het geval. Spijtig want het was echt wel heet.

De fietstocht was zeer aangenaam, langs kleine zandweggetjes en over de brug gefietst. Vroeger was er een spoorweg op die brug die de Fransen gebouwd hadden om de stroonversnellingen op de rivier te omzeilen. En ook zijn we op het eiland Don Khon gaan rond fietsen.
Blij dat we terug in ons guesthouse waren, waar ik een duik heb genomen in de rivier.

De volgende dag hebben we echt niets gedaan en gewoon genoten van de mooie en rustige omgeving. Hebben besloten om vrijdag een uitstapje te doen, nl. een boottochtje naar een verlaten eiland waar er een BBQ is en zouden tegen zonsondergang terug varen. Hadden ook ook aan Mark en Brice gevraagd of ze daar goesting in hadden en 's avonds bleek er nog een groep van 5 man mee te gaan.

Om 10h vrijdag vertrokken er dan 2 boten naar het verlaten eiland. Zalig, het was precies een beetje Expeditie Robinson met alleen een beetje (veel) meer eten en drank. Van de ganse dag niets gedaan: gebabbeld, gedronken, gegeten, gaan zwemmen, in de hangmatten gelegen, gaan vissen met een net ... gewoon genieten!
Tegen late namiddag met het bootje naar een ander eilandje geweest waar we genoten hebben van de zonsondergang.

Die avond (onze laatste avond in Laos) hebben we het rustig aan gedaan, want de volgende dag moesten we er op tijd uit om de grensovergang naar Cambodia te maken.

Maandag zijn we vanuit Champasak naar de 'Vierduizend Eilanden' gegaan. Hier in het uiterste zuiden van Laos waaiert de Mekong uit in tal van zijarmen waartussen zich vele eilandjes bevinden. Onze eerste 2 dagen brengen we door op Don Khong.

We verblijven in een guesthouse een 200 tal meter van de aanlegsteiger. De rest van de dag relaxen we en drinken bananashakes :-)
's Avonds als we naar ons guesthouse terug wandelen, kunnen we de sterren heel goed zien. Echt prachtig!
De volgende dag besluiten we om het eiland rond te fietsen. Maar de rit duurt veel langer dan verwacht en 3 uur later zijn we nog aan het fietsen. In die tijd heeft een koppel dat we kennen ons al 2 keer gepasseerd met hun brommerke... Een halfuur voor we aankomen ligt Stef haar ketting eraf en staan we in de brandende zon te wachten op hulp. Gelukkig helpt een local ons en kunnen we aan de laatste kilometers beginnen. In de namiddag zetten we ons aan de Mekong en komt er een meisje ons vragen of we de volgende dag mee willen naar Don Det en een boot willen delen. Het is goedkoper dan het met een guesthouse te regelen. We laten Mark en Brice ook weten dat we vervoer hebben gevonden en ze komen ook mee.
De volgende dag moeten we om 8:30 aan de aanlegsteiger staan om naar het kleinere eilandje Don Det te gaan.Het boottochtje duurt ongeveer een uur en half. Op dit eiland is er enkel electriciteit tussen 18 u en 22 u.

We dachten vanuit Pakse met de boot naar Champasak te gaan, omdat zowel in de Lonely Planet als in de Trotter dit wordt aangeraden. Maar boot was om 8h vertrokken en wij waren om 9h aan de aanlegsteiger, dus een ander vervoermiddel gezocht (niet dat we zoveel keuze hadden), nl. de locale bus.

Het was weer een overvolle, warme bus voor een ritje van 2 uur. Het spectaculaire van deze rit was toch wel de overzet met een pont (een soort stevige vlot). Hier stond dus alles op: mensen, fietsen, brommers, auto's, tuktuks en onze bus. We voelden ons niet zo veilig, zeker niet toen we erop reden, maar alles is goed gegaan.

Rond de middag aangekomen in een super gezellig en rustig dorpje, bestaande uit 1 straat en met restaurantjes en cafeetjes langs het water. Gemakkelijk een guesthouse gevonden, iets gegeten en dan waren we van plan om in de namiddag Wat Phou te gaan bezoeken. Toch besloten we om dit uit te stellen tot de volgende dag, want het was echt wel heet en het spel ging ook bijna sluiten. Tijdens de beslissing hadden we kennis gemaakt met een oudere Roemeense vrouw (70 jaar), een beetje een rare. We hadden zowat over ons verteld en zij over haar en zo kwamen we op het onderwerp Stefanie haar knie. Ze beweerde dat ze mijn knie misschien wel kon genezen, ze maakte gebruik van geluid dat trilllingen veroorzaakt. We vonden het nogal raar en geloofden er niet veel van, maar als we het toch wilden proberen dan moesten we die avond maar naar haar vragen.

Die middag hebben we het rustig aan gedaan, iets gaan drinken en een fruitsalad gegeten. We zijn dan ook gaan uitzoeken hoe we de volgende dag naar de 4000 eilanden zouden gaan. We wilden dit ook met de boot doen, maar blijkbaar was dit echt wel duur. Dit zijn we in een guesthouse te weten gekomen toen we daar info gingen vragen. Een hollandse vrouw hoorde ons en vroeg of we geen zin hadden om met een minivan naar het eiland Don Khong te gaan, het was ieder ongeveer 8 usd, want ze had ook al 2 jongens (Mark, een Brit, en Brice, een Amerikaan) gevonden die zouden meegaan. Dat zagen we natuurlijk wel zitten, in de eerste plaats voor het gemak.

Hehe blij dat we ons vervoer al geregeld hadden en dat we eerst Wat Phou konden gaan bezoeken en dan tegen 10h zouden we met de minivan vertrekken.

's Avonds heb ik dan toch gebruik gemaakt van die vrouw haar kunsten om mijn knie te "genezen". Het leek een beetje op yoga, zij gelooft erin dat de aura rond mijn knie beschadigd was en zij ging de aura rond die plaats herstellen d.m.v. een "hmmmm"geluid, best wel grappig. Janice heeft mogen toekijken tijdens het hele gebeuren. Voelde me niet zo op mijn gemak, maar het was de moeite waard, want idd mn knie voelde beter.

De volgende dag zijn we dan in de voormiddag Wat Phou gaan bezoeken met de fiets (10 km). We wilden daar om 8h (ging het open)zijn, zodat we toch nog een uur hadden om de interessantste en belangrijkste archeologische vindplaats van Laos te bezoeken.

Om dan onze reis met de minivan verder te zetten naar Don Khong (grootste eiland van de 4000 eilanden).