Feb 2007

Wat een mooie en frisse dagen hebben we achter de rug in het Tad Fane Resort!

Het was wel een heel gedoe om naar daar te gaan:
we kregen een voorstel van een man die ons zou vervoeren voor 20 dollar per persoon naar het Resort, dat vonden wij veel te veel. In de Trotter en Lonely Planet hadden we gelezen dat we een bus konden nemen in het Zuidstation van Pakse en dat zou ons 1,5 dollar kosten. We bedankten de man voor zijn aanbod en vroegen of hij ons voor 5000 kip (=0,50 dollar) naar het busstation kon brengen en dat wou ie wel doen, maar hij zette ons helemaal niet aan het busstation af. Wij lastig natuurlijk! Hij had ons op een plaats afgezet waar een wagen vol met locals stond te wachten om naar Paksong (50 km van Pakse en op de weg ligt Tad Fan) te rijden, ticket 15 dollar per persoon. Dit was niet de afspraak, dus wij niet betaald. Hebben een andere tuktuk tegengehouden en die heeft ons naar het busstation gebracht, maar daar konden we helemaal geen tickets (1,5 dollar) kopen, gebeurde blijkbaar op de bus zelf en er zou pas een anderhalfuur later ene vertrekken. Dus wij nog wat rondgelopen, het was er zo chaotisch, veel mensen spraken ons aan, maar we vertrouwden die niet. Tot een man ons aansprak, hij vroeg 1 dollar per persoon. Dit hebben we dan maar aangenomen. Wagen zat vol met locals en die vonden onze bleke huid zo interessant, dat we het gespreksonderwerp waren gedurende de rit.

Blij dat we waren aangekomen in ons Resort, super mooi en zo rustig. Wat houden we ervan om te verblijven in de natuur! Buiten onze vrienden de insecten (mieren en hele grote spin in de kamer!!) gerekend. Vanuit het restaurant hadden we zicht op de 2 watervallen van Tad Fan, het water stort 200 meter naar beneden en zijn de hoogste van Laos.

In de namiddag zijn we naar de waterval Champsee geweest. Na een kleine 2 km wandelen en een steil padje naar beneden kwamen we aan de waterval waar niemand was. We zijn direct het water ingedoken, want we hadden het echt warm, een zalige verfrissing.

Er was ook een touw getrokken van de oever naar de waterval zelf en dan kon je op een vlot gaan zitten en je ernaar toe trekken. Je kon ook via een wegje achter het water gaan staan. Na een verfrissende douche zijn we iets gaan eten in het restaurantje, waar we naast nog een koppel de enige waren.

Vrijdag heb ik een trekking gedaan naar de watervallen, jammer genoeg zonder Stefanie die last heeft van haar knie. Samen met de gids en nog een Hollands koppel kwamen we na heel wat dalen en klimmen aan de waterval. We konden aan de overkant het resort zien. Daarna zijn we ook nog naar een andere waterval geweest. Ondertussen gaf de gids uitleg over de volkeren en dieren die in jungle leven. Na een bezoek aan een koffieplantage keerden we terug naar het resort.

In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan het dorpje Paksong, zo'n 12 km verderop. Iedereen staarde naar ons, precies of ze nog nooit een buitenlander hadden gezien! Er viel niet veel te beleven.
Op de lokale markt hebben we een noodle soepje gegeten om vervolgens naar het resort terug te keren. Daar wilden we nog iets eten, maar dat ging niet want er was geen electriciteit. Gelukkig was er tegen 17 u terug stroom zodat we een douche konden nemen om daarna gegrilde vis te gaan eten. 'S avonds hadden we, in tegenstelling tot de vorige nacht, buren. De muren zijn hier flinterdun en de man had spijtig genoeg een snurkprobleem...

De komende en tevens laatste dagen in Laos gaan we doorbrengen in Champasak en op de 4000 eilanden.

Zondagnamiddag aangekomen in Pakse, wat waren we blij, want we hadden een hel van een busrit (6uur) achter de rug.
Bus zou om 9h vertrekken, maar is eigenlijk pas goed en wel om 09h30 vertrokken, omdat de bus om de 5 voet stopte om mensen op te laden. Na een tijd zat de bus echt wel vol, maar daar keek de buschauffeur niet naar, mensen bleven maar opstappen en dan was het ook nog eens super warm.
Van de bus afgestapt en met een tuktuk op zoek gegaan naar een guesthouse. Het eerste guesthouse op onze lijst zou om 17h een kamer van 4 dollar vrij hebben, we besloten om te blijven wachten, want het was veel te warm om te gaan rondzoeken. Dus hebben we iets gedronken, wat gelezen, wat geschreven in ons dagboek en om 17h30 kwam die kerel ons vertellen dat de kamer toch niet vrij zou komen, maar hij had al rondgebeld en er was in het guesthouse om de hoek een kamer van 8 dollar vrij. Tja goedkoper zouden we op dat moment toch niet gevonden hebben, want alles zat al vol. (het was ook al 17h voorbij) Die kerel beloofde ons wel dat als er de volgende dag een kamer vrij zou komen, hij die voor ons vrij zou houden. (volgende morgen zijn we dan van guesthouse gewisseld)
Nadat we ons opgefrist hadden en klaar waren om iets te gaan eten, ging Janice haar GSM. Ik dacht dat het Gorik was, maar blijkbaar was het mn zus. Amai ik was verschoten, maar ik was zo blij om iets van het thuisfront te horen!
Die avond pasta gaan eten en dat heeft ons ongeloofelijk goed gesmaakt en toen hebben we besloten om de film In her shoes te kijken, we hadden namelijk een tv op onze kamer. Dat was echt een goed id!

De volgende dagen hebben we het kalm aan gedaan. De zon is hier echt niet te onderschatten, na 11h is het hier snikheet en van dit weer wordt je echt loom. Zo hebben we de voorbije dagen iedere namiddag een dutje gedaan.
Gisterenmorgen hebben we een wandeling gemaakt naar een markt waar ze vanalles verkochten: kruiden, fruit, vlees (varkenshoofden, darmen, lever,...), levende kikkers, vis, kleding, shoenen,....

We hebben een samlo teruggenomen, omdat het veel te warm was.

Gisterenavond toch nog iets spannends meegemaakt, jaja onze vriend de kakkerlak was terug. Janice ging de badkamer in en daar zat ie....
Meteen iem gaan roepen en die heeft iets gespoten en de deur achter zich dicht getrokken. hehe nu wisten we nog niet waar dat beest naartoe was, maar we hebben het niet meer teruggezien.

De komende 3 dagen gaan we afkoeling zoeken in het Bolovensplateau, nl in het Tad Fan Restort.

Vrijdag, na een busrit van een dikke 2 uur, zijn we aangekomen in Savannaket. In de brandende zon met onze zware rugzak op zoek naar een guesthouse = afzien! Gelukkig vinden we er eentje voor 5 dollar! We nemen direct een ijskoude douche! In de namiddag hebben we de stad wat verkent, maar die lag er maar doods bij. We vinden niet echt iets gezellig...

Zaterdag huren we een fiets en fietsen we naar de That Inheng, ongeveer een 15 km van het centrum. Het is 1 van de mooiste stoepa's van Laos en gebouwd in de 16de eeuw. We lopen wat rond en babbelen met een monk die zijn engels wilt oefenen. We rijden terug in de brandende zon en relaxen de rest van de namiddag.
' s avonds komen we Darren en Steven tegen samen met nog 3 Britten en een Nieuw-Zeelands meisje. We gaan mee met hem iets drinken. Het was wel leuk, alleen dat N-Z meisje kan haar kwek voor geen minuut houden en is heel vermoeiend... :-)

Zondag weer vroeg uit de veren om de bus naar Pakse te nemen.....

Woensdagochtend weer vroeg uit de veren om de bus te nemen naar Thakhek, 6 uur rijden van Vientiane. Na een dikke 5 uur rijden begonnen we het echt beu te worden: de bus zat propvol (wij de enige buitenlanders), warm, honger,... opeens BAF.... motor kapot!

De chaufeur heeft nog geprobeerd de motor te maken, maar zonder succes. Gelukkig passeerde een halfuur later een bus van dezelfde maatschappij en konden we mee op de al volle bus naar Thakhek.
Daar aangekomen namen we een tuktuk met 2 Schotse gasten (koppel) naar een guesthouse 10 minuten van het centrum.
's avonds krijgen we wat uitleg van de plaatselijke gids en besluiten we om de volgende dag samen met de Schotten brommerkes te huren en op zoek te gaan naar de grotten.

Donderdag staan we voor de verandering weer vroeg op om op tijd te kunnen vertrekken. Maar dat is buiten de bediening van het hotelpersoneel gerekend.... Nadat we eindelijk vertrokken zijn en staan te wachten aan de bank waar Darren zijn geld aan het wisselen is, slaag Steven erin om zijn 'gashendel' kapot te krijgen.. Wij dus terug naar het hotel, Steven achterop bij Darren, om het probleem te melden. Samen met de man van de brommerkes rijden we terug naar de plaats waar de kapotte brommer staat om de benzine over te pompen. Steven krijgt een nieuwe brommer en dan kunnen we EINDELIJK vertrekken, mannen he......
We rijden eerst verkeerd, maar das niks want we komen langs kleine dorpjes, waar alle kindjes op ons afgelopen komen en waar keischattige biggetjes lopen.

Na een dik uur rijden door een prachtig en indrukwekkend landschap, komen we aan bij de grot. Eerst nemen we een bootje dat onder de grot vaart, een soort ondergronds meertje en heel laag, vaak moeten we ons dan ook bukken.

Om de budhagrot te bezoeken moeten Stef en ik een rok dragen en onze schoenen uit doen.

We besluiten nog verder te rijden en komen nog in een paar dorpjes, waarna we terug naar het guesthouse rijden. Jammergenoeg rijden onze Schotse vrienden megatraag....Stef en ik aan het vlammen :-) en dan weer wachten...

Een vermoeiende maar heel leuke dag!

Vrijdag zetten we onze reis naar het Zuiden verder en rijden we naar Savannaket.

Met een dagje vertraging zijn we maandag in Vientianne aangekomen. Normaal gezien zouden we zondag al in Vientianne toekomen, maar Janice heeft de nacht van vrijdag op zaterdag enkel de wc van dichtbij gezien en niet haar bed. Ocharm ze is echt doodziek geweest en als gevolg heeft ze de zaterdag in haar bed doorgebracht. In de avond was er toch een lichtpuntje voor haar, want ze heeft Gorik gehoord en dat heeft haar wel opgeknapt. We wilden er allebei zeker van zijn dat ze zich beter voelde vooraleer we de rit van 9h naar Vientianne gingen aandoen. Dus zondag hebben we een wandeling gemaakt door Luang Prabang en zijn we terecht gekomen bij een Wat op een heuvel (met indische invloeden) iets buiten het centrum, echt wel mooi.

Die namiddag hebben we het rustig aan gedaan, zijn iets gaan drinken en eten en hebben we overlopen hoe onze komende dagen in het zuiden er gaan uitzien. 's Avonds zijn we voor de zoveelste keer de avondmarkt voorbij gelopen.

Eerst met het id om heel veel souvenirs te kopen, maar uiteindelijk heeft geen van ons iets gekocht. Het leek allemaal niet meer zo speciaal. Die avond was er toch een lichtpuntje, want ik heb Greg gehoord en dat heeft me heel goed gedaan. Die avond op tijd ons bedje in en ons ready gemaakt voor de lange busrit nr Vientianne.

De bus is om 9h vertrokken en om 18h zijn we aangekomen, de rit zelf is heel goed meegevallen, maar we waren toch blij dat we er waren. En toen is de zoektocht naar een guesthouse begonnen en dat was een regelrechte ramp, want alles was vol. Het ene na het andere liepen we binnen, maar geen succes. Dus hebben we iets buiten het centrum (ongeveer 15 min wandelen) gevonden voor 1 nacht, we waren gewoon blij dat we nog iets gevonden hadden. De volgende ochtend zijn we meteen op zoek gegaan naar een goedkoper guesthouse in het centrum, eentje voor 4 dollar gevonden.
Die dag zijn we een heel eind gaan fietsen (40 km in het totaal) We wilden het Buddhapark gaan bezoeken, maar dat hebben we totaal niet gevonden. Het was wel een leuke fietsttocht. Na een deugddoende douche zijn we iets gaan drinken en eten (gegrilde vis) aan de Mekong River, kijkend naar de zonsondergang.