Stefke en Janice's Orient Express

Woensdag hebben we de bus vanuit Saigon naar Mui Ne genomen. Na een vijftal uurtjes rijden kwamen aan in de nog niet door toeristen overspoelde badplaats. In de namiddag hebben we een lange wandeling gemaakt en de buurt wat verkend.

De volgende dag hebben we gerelaxt aan het strand. In tegenstelling tot Sihanoukville zijn hier heel weinig toeristen en zijn er bijgevolg ook geen verkopers die je om de 5 minuten vragen of je fruit, loempia's, lobsters, manicure,enz. moet hebben.

Een uurtje rijden van Miu Ne zijn er prachtige gele en witte zandduinen en de Red Canyons. Omdat we eventjes genoeg hebben van georganiseerde tours, besloten we een brommertje te huren en er alleen op uit te trekken.

De gele zandduinen deden ons denken aan een mini woestijn, echt mooi. Kinderen verhuurden er ons matjes waar we de berg mee konden afglijden.

Na drie keer glijden plakten we vol zand... maar het was wel leuk.

Een beetje verder hebben we wat geklommen in de Red Canyons, maar niet te lang want het was superwarm.

Daarna zijn we langs de prachtige kustlijn verder gereden naar de witte zandduinen.
In de namiddag hebben we nog aan het strand gelegen en onze dag afgesloten met een duik in de zee. Er is hier veel meer wind en de golven zijn echt hoog, wat het zwemmen des te leuker maakt...

Zaterdag hebben we rararara... terug aan het strand gelegen, maar omdat er minder wind was, was het in de zon niet uit te houden.
Morgen vertrekken we om 13 uur naar Na Thrang, waar we 2 nachten zullen blijven.

Veilig en wel aangekomen in Vietnam en ondertussen is er al een week voorbij. De dagen in Vietnam gaan echt wel voorbij vliegen.
We logeren hier in een super gezellig straatje bij een familie thuis, echt super lieve mensen en de kamer is echt wel ok, enkel de badkamer is piepklein. Maar voor 6 usd mogen we niet klagen, want de rest was 10 usd.
De afgelopen dagen hebben we heel wat gezien. Zo hebben we een citytour in Saigon gedaan, waaronder we het war crime museum; het independance palace; notre dame; het postkantoor en Chinatown hebben bezocht.

We zijn ook 2 dagen verbleven in de Mekongdelta: een dag in My tho en een dag in Can Tho, waar we heel wat boottochtjes hebben gemaakt en zijn bij een vietnamese familie blijven overnachten.

Natuurlijk zijn we ook nr de Cu Chi tunnels geweest, ongeloofelijk hoe die vietnamezen zo hebben kunnen leven in die benauwde gangetjes.

En ons verblijf in Saigon hebben we afgesloten met een namiddag souvenirshoppen.

En dan nog het hoogtepunt van ons verblijf in Saigon: we werden weer vergezeld door onze vrienden de kakkerlakken. Zo is Janice in de nacht wakker geworden, omdat er een kakkerlak op haar voorhoofd zat. Hebben die niet kunnen doden, dus toen we terugkwamen van onze 2 daagse trip, was die nog steeds in onze kamer en toen die te voorschijn kwam, werd heel de familie erbij geroepen en werd de kakkerlak verdreven met de spuitbus! maar dat was niet genoeg, want deze morgen hebben we er zelf een moeten liquideren!

Morgen Woensdag 28/03/07 verlaten we kakkerlakkenland en vertrekken we naar Mui Ne, een klein kustdorpje met heel wat zandduinen. Het is nog eens tijd om te relaxen

Ondertussen hebben we er een weekje Sihannoukville opzitten, wilt zeggen dat we 8 dagen op het strand gelegen hebben, wat ons goed gedaan heeft!
Bij het aankomen in onze guesthouse, hebben we Brice (jongen die we in Laos ontmoet hebben) terug gezien. Was echt wel grappig! 's Avonds zijn we met hem iets gaan eten op het strand wat gezellig was. De volgende dag is hij vertrokken nr Phonm Pehn om dan naar Vietnam te gaan, dus wie weet komen we hem daar opnieuw tegen.
Deze week bestond dus uit: opstaan rond 8u, douchen, insmeren (zon brandt echt heel hard en we willen zeker niet verbranden), ontbijten op het strand, liggen in de schaduw en in de zon, insmeren, muziek luisteren, lezen, zwemmen, insmeren, armbandjes kopen van de schattige kindjes, fruit,kreeft en inktvis eten .... tot 18h en dan douchen, ons insmeren met aftersun en dan gaan eten op het super gezellige strand dat verlicht was met heel veel lichtjes. En meestal keken we ook nog naar een film voor we naar dromenland gingen (hadden een tv op onze kamer).

Er waren echt heel veel kinderen die armbandjes, postkaarten en fruit verkochten en jonge meisjes / vrouwen die een massage, pedicure, manicure en ontharing van de benen aanboden. In het begin konden we daar nog goed mee om, maar de laatste dagen was het echt vermoeiend. Die mensen blijven maar aandringen ook al heb je al verschillende keren beleefd nee gezegd, tja het is dan ook hun inkomen.
Er liepen ook heel wat gehandicapte mensen rond: met 1 been of geen benen, 1 arm of geen armen. Zij kwamen bedelen.
Janice en ik hebben zeker onze bijdrage geleverd, door heel wat armbandjes (kindjes waren echt schattig) en fruit te kopen.

Ondertussen zijn we terug met onze beide voetjes in het stadsleven van Phnom Penh beland. We zouden het Koninklijk paleis een bezoekje brengen en deze keer hadden we onze sarong mee om onze blote schouders te bedekken, maar bij de kassa waar we ons toegangsticket moesten kopen, werden we niet toegelaten. Een sarong mocht niet! We waren echt verbaasd en konden het niet geloven, dan maar geen bezoek!

Morgen zeggen we vaarwel aan Cambodja en goeiendag aan Vietnam!

Vrijdag 9 maart hadden we besloten om met de boot naar Battambang te gaan in plaats van altijd met de bus... De vrouw van ons guesthouse vroeg 15 dollar, maar in het centrum hadden we al gezien dat er tikets waren voor 13 dollar. We zeiden tegen de vrouw dat we die in het centrum gingen kopen en dan zei ze dat ze de tikets toch voor 13 dollar aan ons zou verkopen...Yes!
We waren 's ochtends om 5.15 opgestaan omdat het busje dat ons naar het bootje zou brengen om 6 uur vertrok. Niet dus, het busje was pas daar om 6.30, maar dat zijn we al gewoon dat alles altijd later is dan gepland. In de boot zaten we met een 40tal mensen en de rit viel goed mee en we vaarden langs kleine paaldorpjes op het water. Onze boot veroorzaakte hoge golven en op een bepaald moment viel een vrouw uit haar boot die omkantelde door een golf... zielig!
Na een 4tal uurtjes op de boot meerden we aan en dachten we dat we er waren, niet dus: we moesten nog 2 uur met een busje rijden maakten ze ons wijs... Hier hadden ze ons niets van verteld! Via een dun wankel plankje moesten we met onze loodzware rugzak naar de oever lopen. We moesten echt opletten niet in het water te vallen.
Opeens stonden daar 2 4X4's met laadbak op ons te wachten, dat waren dus onze busjes...

De groep moest zich verdelen en de rugzakken werden achter de wagen gehangen. Er waren ook nog 2 fietsen die ze er op een of andere manier hadden kunnen aanhangen. Een familie met 2 jonge kinderen en een baby namen op de achterbank plaats en 2 meisjes naast de chauffeur. De overige 12 man, waaronder wij dus :-(, moesten in de bak. Een andere man die op de bagage ging zitten deed zijn helm aan... even later zou duidelijk worden waarom... En dan begon de helse rit. Er was helemaal geen weg!!! Het was verharde modder tussen de bomen door...vandaar de helm dus. We moesten ons constant bukken omdat de takken veel te laag hingen en ons constant sloegen... 1 man had een diepe snee in zijn arm, een andere een wonde aan zijn hoofd. Ik was helemaal bezweet en er plakten bladeren en modder op mijn rug. Ik kon mij niet aan de rand vasthouden (want de takken deden teveel pijn), waardoor ik niet stabiel zat en het gevoel had er elk moment uit te vliegen door de schokken. De chauffeur reed heel snel op de barslechte weg en we werden door elkaar geschud en vaak leek het of we overkop gingen gaan. Ik had zoveel schrik!! Ik moest steeds denken aan het dodelijk ongeluk dat we 2 weken eerder hadden gezien en besefte maar al te goed dat het snel gebeurd is.. Op een gegeven moment leek het echt of we gingen kantelen en een oude man riep: 'I wanna get of!!!'. Ook de anderen vonden dat het te gevaarlijk werd en zeiden dat de chauffeur trager moest rijden. Opeens reed hij zich vast en moesten we allemaal uitstappen. Maar voor mij was het al te laat, ik was aan het trillen van schrik en had echt het gevoel dat er iets erg ging gebeuren. Ik had echt het gevoel dat het mijn laatste uren waren en dat ik mezelf nog kon redden door niet mee te rijden. Maar ik moest mee, er was geen andere mogelijkheid. Ik wou zelfs nog joggen achter de wagen, maar Stef zei dat het echt niet ging...Stef zat tegenover mij. We reden verder en op sommige momenten kantelde de wagen zo fel naar rechts, dat Stef veel hoger dan mij zat en het leek of we gingen vallen. Stef hield zich goed, maar op die momenten keek ze echt angstig naar mij en dan dacht ik dat het gedaan was. Er liepen spinnen en insecten over mij, maar ik had geen tijd om er schrik voor te hebben... Ik begon sneller te ademen en hoopte echt dat ik geen paniekaanval zou krijgen, het scheelde echt niet veel. Dan moesten we stoppen: de rugzakken begonnen te lossen... Een deel van de rugzakken moesten in de laadbak, waardoor er nog minder plaats was voor ons en we bijgevolg nog onstabieler zaten! Ik zat zo slecht dat ik op een gegeven moment mijn voeten niet meer voelde en een kramp in mijn bil kreeg. Stef zat met haar voet bijna in het kruis van de oude man. Op sommige stukken was er veel zand en dat veroorzaakte megastofwolken, waardoor ik zelfs Stef niet meer zag en amper kon ademen... we zagen zo bruin als iets!
Bij een hutje stopten de wagens om een pauze te houden en de motors te laten afkoelen. Ik zag het niet meer zitten om terug in de bak te kruipen en vroeg aan de meisjes of ze wilden wisselen. De oude man en ik mochten vanvoor zitten, maar de weg was vrij goed vanaf dan. Alsof we nog niet genoeg 'geleden' hadden, begonnen het opeens superhard te stortregenen. Ik zat droog, maar Stef zat ocharme nog in de bak en zei dat de regenen echt pijn deed! Gelukkig waren we er na 20 minuten en al snel was ik ook drijfnat.
Dan moesten de 2 verzopen katten nog naar een guesthouse op zoek... We kregen een gratis lift, maar het hotel vroeg 6 dollar en dat vonden we teveel. In het guesthouse daarnaast, vroegen ze 4 dollar, dus de keuze was snel gemaakt! De kamer is zo groot als een bezemkast en het bed heel klein, maar dat hadden we er wel voor over. We waren zo blij dat we een douche konden nemen. We waren zo vuil dat het water echt bruin zag en er bladeren op de grond dreven... Daarna lekker gaan eten en nog zitten lachen over ons avontuur. We waren zo blij dat het gedaan was! Om 20.30 waren we zo dood als een pier en vielen we in slaap....voor 10.5 uur.
Vandaag, zaterdag de 10de maart, werd ik wakker en heb overal spierpijn. Drie uur opgespannen (van de schrik en om vast te houden) zitten, eist zijn tol.
Vandaag hebben een relaxdag gehouden, we verdienden het echt na gisteren! Na het ontbijt een tempel bezocht, iets gaan drinken, terug iets gaan eten, gelezen, nieuw leesboek gekocht, muffins voor onze volgende busreis gekocht en op internet.
Morgen gaan we terug naar Pnom Penh. En je, we gaan met de bus :-)

Zondag om 14h30 in Siem Reap toegekomen, een vermoeiende busrit van 6h, maar we werden direct wakker geschud toen de bus stopte in het station van Siem Reap. "Honderden" mensen van de verschillende guesthouses en mensen die ons maar al te graag een tuk tukrit aanboden, klopten op het raam van de bus. Dat was verschieten! We konden maar moeilijk bij onze rugzak geraken, omdat we zo omringd werden door die mensen en die bleven maar roepen en doen opdat we een van hen zouden kiezen. Janice en ik konden mekaar amper verstaan. Uiteindelijk toch ene eruit gekozen en bij een gezellig guesthouse beland. (Waar ze gratis internet hebben )

De volgende dagen hebben we gevuld met een bezoek aan het landmijnenmuseum, de tempels van Angkor, het meer Tonle Sap en een drijvend dorp en natuurlijk ook een markt.

We zijn naar het landmijnenmuseum gefietst. Dit was niet een typisch museum zoals bij ons, het was een tent met daarin heel veel mijnen, granaten, wapens en foto's. Het gaf je wel een kippevelgevoel om zoveel mijnen te zien liggen en om te lezen dat het vooral jonge mensen zijn die deze ontmijnen. Er liepen ook een paar mensen rond die geen arm of been meer hadden, aangrijpend.

Een drukke dag was de dag dat we de tempels van Angkor zijn gaan bezoeken. Dit bezoek zijn we begonnen met de dag ervoor naar de zonsondergang te gaan kijken in Angkor Wat. Wat een drukte en warmte, maar hoe mooi!

De volgende dag hebben we dan in het totaal 6 tempels bezocht, met onder andere Angkor Wat, Angkor Thom en Bayon.

Om 06h30 vertrokken om Angkor Wat als eerste te bezoeken, wat een geluk, want rond 09h werd het al behoorlijk warm en dat maakt het minder leuk en zeer vermoeiend!
We hadden een chauffeur voor heel de dag, dat was ook wel nodig om ons van de ene tempel naar de andere te brengen.
Om 14h waren we moe en voldaan terug in ons guesthouse.

Met 2 brommers en 2 chauffeurs naar het Tonle Sap meer gereden. Best wel een leuke rit waar we zeker van genoten hebben ook al was de weg niet overal even vlak. Zo kwamen we dan in het dorp waar er alleen maar paalwoningen zijn, omdat het dorp onder water staat in het regenseizoen.

Hier hebben we dan ook een boottochtje gemaakt naar het drijvende dorp op het meer, bestaande uit een 20-tal huisjes. Amai, het leek wel of we plots op zee zaten, zo groot was dat meer.

Terug aan land nog even in het dorp rondgelopen en dan terug nr het guesthouse. Onderweg had de brommer van Janice een platte band gekregen, maar geen nood we zijn wel veilig toegekomen.

Nog een dagje genieten in Siem Reap en dan op weg naar Battambang.