New Zealand

Na een korte wandeling kwamen we aan bij de bekende gletsjer Fox Glacier.

Na The Catlins zijn we in Wanaka terechtgekomen waar de zon scheen, heel wat jongeren rondliepen, gezellige cafeetjes waren,... kortom een plaats waar we ons meteen thuis voelden.
Enkel een staanplaats vinden voor onze camper ging niet zo gemakkelijk als we dachten. We stonden op een parking in het centrum samen met 2 andere campers, dus dachten er helemaal niet aan dat we hier niet zouden mogen staan. Tot dat er om 6h 's morgens op onze camper werd geklopt en de man zich bekend maakte als de security guard. Blijkbaar waren we illegaal aan het camperen en hij verzocht ons om ons te verplaatsen buiten het centrum, want als de politie ons zou vinden, hadden we een boete van 250 euro aan ons broek, geen lachertje!
Zijn dan maar met een slaapkop op zoek gegaan naar een campeerplaats iets buiten de stad.
Hebben ook een wandeling van 4 uur gemaakt met als eindpunt een gletsjer, nl Rob Roy track. Een hele wandeling was me dat wel, redelijk wat stijgen, maar de omgeving was echt prachtig en om dan op het einde een gletsjer van zo dichtbij te zien, wauw!
Voor we verder reden naar de gletsjer Fox Glacier nog wat rondgehangen in Wanaka en van het mooie weer geprofiteerd op een terrasje.

We stonden die nacht alleen op een campingsite en hadden 's avonds toch wel een beetje schrik; enerzijds omdat het heel fel regende en waaide waardoor ons busje trilde, anderzijds omdat we elkaar schrik hadden aangejaagd.
Die nacht zou het gevaar echter van binnen komen... 's nachts zat er een muis op Stef haar haar!! Hij heeft ons heel de nacht wakker gehouden. We hebben hem nog proberen te vangen, maar hij was veel te snel. We hebben hem dan maar musli gegeven, zodat hij rustig zou zijn. De volgende dag hebben we ons muizenvallen aangeschaft...

Aangezien we nu in het bezit zijn van een voertuig, kunnen we het ons veroorloven om het hele land te doorkruisen. Zo hebben we dus 2 dagen uitgerokken om door het zuiden van Nieuw-Zeeland te cruisen.
Zo zijn we door een hele mooie natuur gereden, door open landschappen met duizenden schapen, door dichtbegroeide landschappen, langs heuvels, langs de zee,... we hebben alles gezien! Onze eerste indrukwekkende stop was aan Curio Bay, hier lag vroeger een bos en nu kan je bij eb de restanten nog zien. we hadden geluk, want het was eb en hebben er een wandeling gemaakt. Hadden ook het geluk 2 pinguins te zien, schitterend!

Onze laatste stop die dag was eigenlijk een 2de hoogtepunt van onze reis tot hier toe, nl we hebben zeeleeuwen en zeehonden in hun natuurlijke habitat mogen ontmoeten, wauw!

Na Queenstown hebben we besloten om een mini camper, kleine camionette met frigo en fornuis, te huren. Dit zou ons goedkoper uitkomen dan een buspas + slaapplaats in hostels en we zijn veel vrijer, kunnen gaan en staan waar we willen. Enige nadeel: 's nachts kan het ongeloofelijk koud worden.

Zo zijn we maandag 30/04 aan onze tocht over de Milford Road in fiordland begonnen. Een weg dat leid naar het fiord Milford Sound met onderweg heel wat stopplaatsen waar we genoten hebben van mooie wandelingetjes door de natuur.

Die avond hebben we in het stadje Te Anau een wasserette gevonden, zalig hoe lang was het wel niet geleden dat onze was nog eens lekker geurtje had

Queenstown is de stad die gekend staat voor de adrenalinesporten. Wij besloten een skydive te doen. Zaterdag 28 april gingen we met een bang hartje het kantoor van NZone binnen. Een klein uur later konden we al met het volgend busje mee naar de dropzone.
We hadden er echt wel zin in, maar hadden toch wel schrik....

Na een halfuurtje wachten en kijken naar de skydivers was het aan ons. We moesten een pak aan doen en werden helemaal ingesnoerd.

En dan was het zover: we werden voorgesteld aan onze skydivebegeleiders + cameramannen en moesten het vliegtuig op.
Toen het vliegtuig opsteeg, drong het pas echt door waar we aan begonnen waren: van 4000 m aan een snelheid van 200 km/u naar beneden vallen.... Naarmate we hoger en hoger vlogen en alles beneden kleiner en kleiner werd, hadden we echt wel schrik. Toen we op 12.000 feet waren, ging de deur open en was het aan Stef om te springen: eerst ging de cameraman naar buiten, die zich vasthield aan de buitenkant tot Stef en Uros aan de rand zaten, om dan opeens te springen... Ik hoorde Stef schreeuwen en het geluid stierf weg in de diepte....

30 sec later was het aan mij...

Man, wat had ik schrik... vooral het moment dat mijn begeleider op de rand zat en ik aan hem bengelde uit het vliegtuig. Ik moest mijn hoofd en benen naar achter houden en voor ik wist vlogen we naar beneden. Die eerste seconden waren echt wel vies: de snelheid waarmee je valt en je valt met je hoofd naar beneden...

Maar voor ik wist, lag ik op mijn buik en vloog mijn cameraman voor mij en moest ik vanalle bewegingen met mijn armen doen.

En dan plots ging de parachute open en werd ik met een snok naar boven getrokken.

Mijn begeleider begon rond te draaien en ik werd echt misselijk, dus stopte hij ermee.
Na een paar minuten stonden we weer veilig op de grond.

En we waren het er allebei over eens: IT WAS GREAT!!!!!!